Sri Upasini Maharaj Part-1

Sri Upasani  Maharaj’s real name is Kasinath Govinda Upasani Sastri . He has a distinctive place among Sai’s devotees.  Most of the details about his life were published in Sai leela magazine. Upasini Baba contributed to Sai’s legacy both directly and indirectly. At one point in his life, people had to stand in lines to have his darshan. People flocked to him in thousands where ever he went. In 1927, Mahatma Gandhi also visited him. He was a divine master and showed so many miracles to his devotees. He established Kanyasthan where he helped so many females in the spiritual path as they were ignored during those times. Sri Narasimha Swami visited Upasini Baba prior to his arrival to Shirdi. He wrote biography on Upasini baba with name “The sage of Sakori”. Upasini Baba was very popular from 1920 to 1934.

Birth, family, education and work details: 

 Kasinath was born on May 15^th, 1870. He was born of a very orthodox sect of Brahmins who were village priests, that is, priests in the village of Satana. His grandfather Sri Gopal Sastri had left the village to stay at Baroda as the Raja's Court adviser in religious as well as literary matters for a number of years. Gopal Sastri was also the adviser to many other Petty States on matters of religion and was the author of several books, none of which has probably been printed, Govinda Sastri, the father of Upasani, though a good scholar had

to earn bread for the family by being a copyist in Dhulia Civil Court. Upasani was one of the five sons of Govinda Sastri, and stayed with his grandfather Gopal Sastri at Satana. The family during the time that we are considerirg was really not very well off. The earnings of village priests being very small, they had just enough to eat and get along.

Kasinath’s early education was practically nil. He was sent to an elementary school and very early in that period, a merciless master named Gharpure birched him severely. The boy cried and roaring with pain went to the Village Munsif to lodge a complaint. There the matter ended and his education also ended. He could have picked up the rudiments of the Purohit's learning necessary for carrying on the work of the Village Purohit, but Kasinath did not care to do so. On the other hand, he had a strong dislike for any education, and so was treated as a very dull boy and an exception to the family traditions of love of learning. His elder brother, Balakrishna Sastri, was highly advanced in Sanskrit study and became a Professor of Sanskrit in the Fergusson College, Poona, and was an Examiner for Sanskrit in M.A. in the Bombay University.

But Kasinath was treated by everyone as good-for-nothing, and yet according to old customs, his parents insisted upon getting him married in spite of his protests, at the age of 14 (i.e. in 1883) to a girl of 8 (Durgabai), who died in 1885. He was again married in 1885 to another girl who also died a year later. The home was already bitter; this marriage obligation tied round his neck made it worse. So he did not like home that much and used to go to solitude at times.

Penance at Boorkhad Hill

In 1890, he leaves the house to pursue God. He goes to Boorkhad Hill. There he could see from a great distance that in the midst of a forest, the hill projected from the forest and disclosed a natural cave or cavern. There was luckily a tree near it. As he approached it, he discovered that he could climb up into the cave with the help of the tree growing adjoining it and sending one of its branches into the cave. He thought that this was excellent for his meditation. He sat up in the cave and tried to meditate. He spent days without food or drink, and finally before he became unconscious started chanting (namajapa) name of God, and his body was there in a fixed posture for an unknown period, and, due to lack of food, his muscles and skin were shrunk. 

He woke up to find that he was still alive, and there was the feeling of thirst. There was no water and he could not move. Luckily, the kind heavens poured down rain in a short time, and that rain, coming down the cavern, poured a mass of water into the cave that collected close to him. All his muscles were rigid except those of his right hand, and with this he could reach and pick up the collected water, and he drank up as much as he could. This restored some degree of vigour in him, and he massaged his rigid body.

He began again dreaming and he had a vision which was as follows; "A Hindu and a Muslim standing by his side pulled off his entire skin disclosing thereby his divinely bright body within him. 

Pointing to that body they said 'Why do you wish to die? We will not let you die! We are behind you¹ and they vanished." 

He then ventured to move like a lizard on to the branch of the tree which adjoined the cave. And from that branch, he dropped down. He was glad to see that he did not break his limbs by a fall of about 20 feet or so. He moved on slowly on his haunches to an adjoining village where the poor residents were living by collecting fuel from forests and selling it. He passed some time living upon the milk and wild grain supplied by these villagers, and then came back to his home. This stay in Boorkhad cave is still remembered by his devotees who have tried to erect some memorial there of his early yoga practice in the cave.

Upasini as a doctor:

He went to Poona City where his elder brother was leading a respectable life as Professor of a College. Sri Upasani would not go to his brother's house. He went out begging his food in some nooks and corners, very often being refused any food. This bitter portion of his life may be said to end with his grandfather Gopal Sastri's death in 1891. After that, Kasinath began to realize that he must do something to earn his bread, and so, he went to Sangli and got coached up in Ayurveda and Sanskrit Grammar under Sangli Venkataramanachar (1892-1895). 

Thus equipped, he went out to Amraoti, and there practised medicine (1896-1905). He was unlucky at the outset but soon began to prosper. Amongst those who accepted medicines fiom him was G. S. Khaparde, a leading lawyer and the right hand man of Lokamanya Bala Gangadhar Tilak. Sri Kasinath started and conducted for three years (1902-1905) a Medical Mahratti monthly (Beshaja Ratnamala) in which he advertised the patent medicines that he manufactured and with his practice and sale of medicines, he collected a small capital for which he wanted good investment. This was about the year 1907 when, in Gwalior, the State was disposing of Malguzari lease estates. One estate of 2,000 acres could be had by merely paying down Rs. 600 as advance money and agreeing to pay fixed rents which might be collected from the tenants or from the forest or other produce. 

So, the doctor invested his money in Malguzari, and went to live on his estate (1906-1908) but found that he had made a huge mistake. The estate had been thrown up by the previous holder because he could not pay the fixed rental instalments as the tenants would not pay, and the forest and other lands would not yield. Not knowing all that, he had taken up the estate, and found it difficult to pay up the dues to the State, whereupon warrants for seizure of his goods were executed by the village officers even at night when his wife was alone. And to harass him, there were plenty of enemies. The tenants defied him to collect the rent, and the village officers, whose co-operation was necessary to collect the rents, withheld their co-operation. So, after a year or two of struggle with adverse circumstances, Kasinath could not get anything there, but lost his health and all that he had and returned home a broken man with broken fortune and ruined health.

Upasini’s breathing problem:

Soon after, he bethought himself once again of holy pilgrimages, and started with his wife (the 3rd) in April 1910 to Omkareswar Lingam on an island in the middle of a river (Narmada and its Branch Cavery), and there tried to practise Pranayama himself, and his wife was seated at the foot of that huge lingam (called Somanath or Gouri Shankar) with a diameter of about 6 or 7 feet.  He fell down unconscious and his wife sprinkled river water, and that restored his consciousness. But his breathing was not restored, and remembering the usual practice of artificial respiration, he began to heave his whole body and uttered groans so as to move the respiratory muscles of his chest slowly and with considerable groaning and effort, he began to breathe. But he felt that his breathing might stop at any moment. He was afraid to strain at stools or to go to sleep, lest during these times the breathing should stop. He tried to get medicine. But the doctors stated that he had got trouble in the course of his yogic practice and they could not furnish him with a cure.

Baba coming as an old Muslim man:

Thinking that he should resort to yogis only for a cure, he went (April 1911) to Rahuri where there was a yogi Kulkarni by name. But that yogi, after listening to his account, stated that he was not having any disease at all, that his breathing was one of the accidents of yogic practice, that it would become normal again, in due course, that his yogic condition was far advanced and advised him to go to Sai Baba   Hearing the name  'Sai Baba' uttered by the Rahuri yogi, he said, 'Sai Baba must naturally be a Mohamadan, and I am a Sastri's son and grandson, and so bowing to a Muslim is out of the question'. Therefore, Kasinath declined to go. 

But while staying with that yogi, he was walking in the streets, and he met an old Mohamadan who questioned him about his trouble, and then gave him the advice: 'This trouble is vatha and will be cured by your avoiding cold drink, and drinking water as hot as your mouth can bear'. Dr. Kasinath had no respect for this advice and treated it as worthless, and went away to Jejuri on his way to meet a Hindu yogi Phatak by name at Moregaon. 

At Jejuri he again sat up for yoga practice under a thick prickly pear bush, and there, after some time, he felt the pangs of thirst. He went to a stream and was about to drink its cold water. Suddenly the old man that appeared at Rahuri, 156 miles away, was seen at this stream, and he said, "What! Are you trying to kill yourself? I told you to drink hot water and avoid cold water". So, he went into the village and was taking hot drink only. With that i.e. with what he first thought to be a worthless recipe, health was fairly restored, for he got good sleep which he never had before.

Then he went to Narayan Maharaj of Kedgaonbet, Bombay, a famous Datta Upasaka possessed of marvellous powers. When he represented to Narayan Maharaj that he wanted help for health, Narayan Maharaj made him chew betel and nut, and said that he was finely painted inside and outside, and asked him to go away. Kasinath could not make out what he meant. When he went again and asked him, Narayan Maharaj said that there was nothing more for him to do, and so he started back for Satana, and, on the way, called at the Rahuri Yogi's house, and on the insistence of that Rahuri Yogi, he decided to go to Shirdi.

OM SAI RAM! 

ఖపర్డె - దాదాసాహెబ్ -3

Play Audio

సాయి ఖపర్డె కుమారుని రక్షించుట

ఒకసారి షిర్డిలో మరియు చుట్టుప్రక్కల గ్రామాల్లో ప్లేగు వ్యాధి బాగా ప్రబలింది. ఖపర్డె కుమారుడైన బల్వంత్ ఖపర్డె తన తల్లితో ఆనందంగా షిర్డిలో ఉన్నాడు. అప్పుడే ఆ పిల్లవానికి ఒళ్లు కాలి పోయెంత జ్వరం. ఆ కన్న తల్లి హృదయం ద్రవించిపోయి అశాంతితో మనసు తల్లడిల్లిపోయింది. ఆమె బాబుని తీసుకొని తన ఊరైన అమరావతికి వెళ్ళాలని నిశ్చయించి బాబా అనుమతి కోసం వచ్చింది. బాబా అప్పుడే బయటకు వెళ్తూ వాడా దగ్గరకు రాగానే వెళ్ళి ఆయన కాళ్ళ మీద పడింది. తన కుమారునికి ప్లేగు జ్వరం వచ్చిందని విన్నవించుకొంది. ఆమెతో బాబా మృదువుగా పలుకుతూ ఈ విధంగా అన్నారు.

                 "ఆకాశంలో మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి, వర్షం పడి పంట పండుతుంది. మేఘాలు తొలగిపోతాయి, ఎందుకు భయపడతావు" అని అంటూ తన కఫినీని ఎత్తి నిగనిగలాడుతున్న కోడి గుడ్డంత ప్రమాణంలో ఉన్న నాలుగు బొబ్బలను చూపించారు. "చూడు మీ కష్టాలను నేనిలా అనుభవించాలి" అని చెప్పారు. దివ్యము అలౌకికము అయిన ఈ లీలలను చూసి ప్రజలు ఆశ్చర్యపోయారు. సత్పురుషులు భక్తుల కొరకు అనేక కష్టాలను ఎలా అనుభవిస్తారో కదా! మైనం కంటే మెత్తగా నవనీతం లాంటి మనసు గల బాబా ఏ లాభం లేకుండానే భక్తులను ప్రేమిస్తారు. భక్తులే వారి బంధువులు.

సాయి ఖపర్దెలో తీసుకువచ్చిన మార్పులు

సాయి తన భక్తుల కష్టాలను, వ్యాధులను స్వీకరించడమే కాకుండా వారిని సరియైన మార్గంలో నడిపిస్తారు. మనలో ఉన్న దుర్గుణాలను నిర్మూలిస్తారు. అట్లానే మంచి అలవాట్లను కలగ చేస్తారు. మానసిక పరివర్తనను తీసుకు వస్తారు. అందుకే గురువులను మించిన మానసిక తత్వవేతలు లేరు. మనము గురువుకు సర్వము సమర్పించుకోవాలి. అప్పుడే వారు మనలను కావలసిన విధంగా మలచగలరు. ఇదే ఖపర్డె విషయంలో కూడా జరగవలసి ఉంది.

                 ఒకరోజు సాయి శ్యామాతో ఇలా అన్నారు. "నేను, ఖపర్డె ఒకే కుటుంబానికి చెందినవారము, కాని కొంతకాలానికి అతడు కుటుంబాన్ని విడిచిపోయి రాజుగారి కొలువులో ఉద్యోగానికి వెళ్ళిపోయాడు. కీర్తి, ధనం, సంసార సుఖం, పదవి కోరే రాజస ప్రవృత్తి, అతడికి వెనుకటి జన్మలోనే ఉన్నది" అని తెలిపారు.

                 ఈ మాటలలో ఎంతో గూడార్దం ఉంది. మనమందరం ఆ కోవకు చెందిన వారమే. మనము పరమాత్మ పరమానందాన్ని వదలి క్షణికమైన ప్రాపంచిక సుఖం వైపు పరుగులు పెడ్తాము. మనకు కీర్తి కావాలి, మన మాట నెగ్గాలి. అందరూ మన గురించి గొప్పగా చెప్పుకోవాలి. దీనికి ధనం మరియు పదవీ కావాలి. ఇక భోగాలు, సుఖాలకు మనము బానిసలవుతాము. ఇవన్నీ అధ్యాత్మిక ప్రగతికి అడ్డువస్తాయి. అలా అని బాబా ముక్కుమూసుకుని తపస్సు చేయమన లేదు. ధర్మముతో, న్యాయముగా ఈ సంఘంలో నడుచుకొని ఆ భగవంతుడ్ని స్మరించమన్నారు

.

                 ఖపర్డెకు మంచి పేరు ప్రతిష్టలు వచ్చాయి. బాగా ధనం సంపాయించాడు. కుటుంబంతో సర్వసుఖాలు అనుభవించాడు. కాని బాబా నేర్పాలనుకున్నవి వైరాగ్యం, భక్తి, జ్ఞానము, అహకారము లేకుండా ఉండుట గురువు పట్ల శ్రద్ద మరియు సబూరి వీటికి తగ్గట్లుగా మన జీవితంలో జరిగే సంఘటనలను బాబా వాడుకున్నారు. ఒక్కోసారి ఆయనే కొన్ని సంఘటనలను సృష్టించారు. వీటివల్ల మనలో అనూహ్యమైన మార్పులు వస్తాయి. అట్లాంటి సంఘటనే ఖపర్డె జీవితంలో కూడా జరిగింది.

                 ఒకసారి ఖపర్డె కుటుంబం షిర్డిలో చాలా రోజులు ఉంటారు. ద్వారకామాయిలో బాబాకు పరిచర్యలు చేస్తూ  లక్ష్మీబాయి ఖపర్డె ఆనందంగా ఉంటారు. ఇంకోవైపు ఖపర్డె కూడా కూర్చుని ఉంటారు. వారు తెచ్చుకున్న డబ్బు అంతా అయిపోతుంది. లక్షలలో మునిగి తేలినవారు, ఇప్పుడు అసలు చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేదు. ఈ విషయం బాబా గ్రహించి, దీక్షిత్ చేత 200 రూపాయలు శ్రీమతి ఖపర్డెకు ఇప్పిస్తారు. ఇది చూసిన ఖపర్డె మనసు విలవిలాడిపోతుంది. ఇంత బతుకుబతికి చివరికి వేరేవాళ్ళ దగ్గర అదీ నా ఎదురుగా, నా భార్యకు డబ్బు ఇవ్వడం అని చాలా బాద పడ్తాడు. ఇక్కడే బాబా ఖపర్డెకు వైరాగ్యం, అహంకార రహితముగా ఉండటం అనే అంశాలను నేర్పాలని అనుకున్నారు. తరువాత కాలంలో ఖపర్డె కుటుంబానికి ఇవి చాలా ప్రశాంతతను చేకూరుస్తాయి.

                 బాబాను కలసిన తర్వాత బాలగంగాధర్ తిలక్ ఆగస్టు 1, 1920 వ సంవత్సరంలో చనిపోతారు. తిలక్ గారు జైలులో ఉండి వ్రాసిన భగవద్గీత రహస్యం సచ్చరితలో చెప్పబడింది. తిలక్ గారు చనిపోయిన తర్వాత ఆయన ఆశయాలను పాటిస్తూ సాయి నేర్పిన బోధలతో జీవితమే ఒక సాధనగా ఖపర్డే ముందుకు సాగుతూ వెళ్తారు.

శ్రీమతి ఖపర్డె నిర్యాణము

1928 తర్వాత లక్ష్మీబాయి ఖపర్డె ఆరోగ్యం దెబ్బ తింటుంది. ఆమెకు మాటిమాటికి జ్వరం, ఆస్త్మ(ఉబ్బసం) వస్తూ ఉండేవి. మోకాళ్ళలో నీరువచ్చి ఆమెకు నడవడం కష్టమైంది. ఖపర్డె గారు వ్రాసిన ఏప్రిల్ 30, 1928 డైరీలో ఈ విధంగా చెప్పారు. ఆమెకు ఆ రోజు బాగా తలనొప్పి, జ్వరం వచ్చాయి. ఆమె ఆరోగ్యం ప్రతిరోజు క్షీణిస్తోంది. మందులు కూడా పనిచేయడం లేదు. ఆమెకు ఈ విషయం ముందే తెలుసేమో కుటుంబం అందర్ని పిలిపించి ఫొటోలు తీపించమని అడిగింది. తరువాత ఆయన ఈ విధంగా వ్రాసారు.

                 నేను సంధ్య ఆరతులు చేసుకుంటుండగా, నా భార్య వచ్చి, నన్ను పూజించడం మొదలు పెట్టింది. అదెలా ఉంది అంటే ఒక దేవుడికి ఎలా మనము పూజ చేస్తామో అలానే ఆమె చేసింది. ఇలా ఆమె ఎన్నడూ చేయలేదు. అప్పుడు ఇలా చెప్పింది. నేను ఈ ప్రపంచం నుండి ప్రశాంతంగా వెళ్ళిపోవాలనుకుంటున్నాను. తరువాత ఆమె 8 రోజులు అస్వస్థతో ఉండి జులై 20, 1920వ సంవత్సరంలో కన్నుమూసారు. ఆమెకు చనిపోయే ముందు బాబా దర్శనం అవుతుంది.

                 ఆమె చనిపోయిన విషయం గురించి ఖపర్డె గారు ఈ విధంగా తన డైరీలో వ్రాసుకున్నారు. ఆమె 3.15 మధ్యాహ్నం ఈ శరీరం వదిలి వేసింది. నన్ను నేను ఓదార్చుకోవాల్సి వచ్చింది. అందరూ అన్నారు ఆమె చాలా అదృష్టవంతురాలని పసుపు, కుంకుమలతో చనిపోయిందని. అంత్యక్రియలు జరిగిన తర్వాత ఇంటికి వచ్చాము. అప్పుడు నాకు తెలిసింది కొన్నివారాల క్రితమే తన దగ్గర ఉన్న వస్తువులను అందరికి పంచిపెట్టిందని. అందరిని సుఖంగా ఉండమని ఆశీర్వదించిందని తెలిసింది. అంతేకాక బాబా దర్శన బాగ్యం కూడా కల్గిందని తెలిసింది. చివరలో ఆమె మందులు అడగలేదు, ఏదో తెలియని ప్రశాంతత, అమిత ఆనందం ఆమెలో కనిపించేవి,. అని ఎంతో చక్కగా వ్రాసారు.

ఖపర్డెగారి చివరి రోజులు

ఖపర్డె గారు 1894 నుంచి 1938 వరకు దాదాపు 45 డైరీలు వ్రాసి ఉండవచ్చని అతని కుమారుడు చెప్పడం జరిగింది. ఆయన వాడిన డైరీలు ఒక్కొక్కటి 12.5 అంగుళాల పొడుగు, 8 అంగుళాల వెడల్పు ఒక్క పేజీ ఒక్క రోజుగా ఉండేది. ఆయన ఎప్పుడూ ఆ డైరీని తనతో తీసుకు వెళ్ళేవారు.ఒక్కోసారి అర్ధరాత్రిలో కూడా వ్రాసి పడుకునే వారు. తరువాత కాలంలో ప్రొద్దునే లేచి నిన్నటి విషయాలు వ్రాసేవారు. ఆయన తన డైరి చనిపోయే దాకా వ్రాస్తూనే ఉన్నారు. ఒక్క చనిపోయే రోజు, అంతకు ముందు రోజు ఆయన డైరీ వ్రాయలేకపోయారు. ఆయన సాయిని చింతిస్తూ ప్రశాంతంగా జులై 1, 1938లో పరమపదించినారు. ఖపర్డె గారి కుటుంబంకు మనము ఎంతో ఋణపడి ఉన్నాము. వారి ద్వారా మనకు బాబా ప్రసాదించిన దివ్య సందేశాలు వెలుగులోకి వచ్చాయి. అటువంటి వారిని గురించి తెలుసుకోవడం మన పూర్వ జన్మపుణ్యం.

                 ఇలా బాబా ఖపర్డెలో మరియు శ్రీమతి ఖపర్డెలో ఎన్నో మార్పులు తీసుకువస్తూ ఒక ప్రక్క దృష్టిపాతాలతో వాళ్ళలో జాగృతిని కలిగించారు. ఖపర్డె తన డైరీలో చాలా సార్లు ఈ విషయం ప్రస్తావిస్తారు. హారతి జరిగే సమయంలో బాబా చూపులలో నుంచి ఒక రకమైన శక్తి అక్కడ ఉన్నవాళ్ళలోకి ప్రవేశించింది. దీని కారణంగానే ఖపర్డె షిర్డిలో ఉన్నప్పుడు ఎంతో ఆధ్యాత్మిక ప్రగతిని సాధించాడు. ఆయన పంచదశి, దాస బోధ లాంటి వేదాంత గ్రంధాలను సులువుగా అందరికి భోదించేవారు. వీటిని అర్ధం చేసుకోవడం అంత సులభమైన విషయం కాదు. మరి వాటిని ఇంకొకరికి నేర్పించాలి అంటే బాబా కృప అనుగ్రహం ఉండాలి. ఇవి రెండు ఖపర్డెకు బాబా ప్రసాధించారు. ఉపాసని మహారాజ్ ఒకసారి ఖపర్డె గారి గురించి మాట్లాడుతూ సాయి మనకు గురువు కాని ఖపర్డె కూడా ఒక రకంగా నాకు గురువు అని చెప్పారు. అంటే దీని వెనుక సాయి అనుగ్రహం ఎంత ఉందో అర్ధంచేసుకోవాలి.

                 ఆయన షిర్డిలో ఉన్నన్ని రోజులు సత్సంగ భాగ్యాన్ని పొందారు. అప్పుడప్పుడు  కుటుంబం దగ్గర నుంచి ఉత్తరాలు, కబురురావడం లాంటివి జరిగినప్పుడు కొంచెం వ్యధకు లోనయ్యేవారు. కాని బాబా రక్షణలో మరల ప్రశాంతత పొందేవారు. బాబా మహాసమాధి తరువాత ఖపర్దె అమరావతిలో నివసిస్తూ షిర్డి కార్యక్రమాల్లొ పాల్గొంటూ తన జీవితాన్ని గడిపారు. బాలగంగాధర్ తిలక్ గారు బాబాను కలసి నప్పుడు మహాత్ముడు ద్వారా మనకు స్వాతంత్రం వస్తుందని తిలక్‌ను ఈ భాద్యత నుంచి పదవీవిరమణ చేయమని బాబా చెప్తారు.

ఓం శ్రీ సాయి రామ్ !

Khaparde -3

Baba saving Master Khaparde: 

Dadasaheb Khaparde’s young son was staying with his mother and enjoying the pleasure of Baba’s company. As it is, the boy was very young and he got very high fever. The mother’s heart grew anxious and she became agitated. Her home was at Amravati. Therefore, she thought of going there. In the evening, at the proper time, she came to take Baba’s permission. While doing his evening rounds, Baba came near the wada. There, the woman bowed down at his feet and told him what had happened? As it is women are timid by nature. And, besides, the son’s trembling did not stop. Also, there was the scare of plague. Therefore, she told him what had happened.

Baba lovingly assured her with these words. “Know that the skies are overcast. The rains will come and the harvest will ripen. The clouds will clear up. Why are you afraid? ” saying this, he lifted his kafni up to the waist and showed everybody the fully developed bubos. In four places, there were four bubos of the size of a hen’s egg.

He said: “See, I have to bear this because of your difficulties”. People were amazed to witness this divine and unique ordeal. How the Saints suffered for the sake of their devotees!

Their heart is softer than wax – just like butter appears, outwardly. They haveselfless love for the devotees as if they are his kith and kin. Some times as devotees of Baba, we can see how much Sai took upon himself our troubles. Do we want him to take all our troubles? Can we sustain some pain in our lives so that our faith and patience will improve? It might be difficult to bear pain at times and Baba knows that. He won’t let us suffer. But we should really feel for Baba, whether we want him to take away the pain completely or ask him to give us the strength to endure this.         

Changes in Khaparde’s life:

Sai not only took away the diseases, pain in our lives but he is assisting us walk the spiritual path. He tries to find the bad habits in our psyche and eliminate them through our experiences. This is how he brings change in our lives and he influences our minds. He also wants us to adopt good habits so that we can advance in our quest. That’s why a guru is the best psychiatrist. We just have to surrender to Guru. Then only he can transform us the way we need to be. This is what exactly happened in Khaparde’s case also.

Referring to Mr. Khaparde's ambition, Baba stated that the ambition was deeply ingrained and evident in a previous life also. Baba stated that in a former birth, 'You (Khaparde) were with me for two or three years, and went into royal service, though there was enough at home to live in comfort.'

There is so much meaning behind these words. In a way we are like that too. We drifted away from the meaning of life and goal of life. But we run for momentary happiness and towards worldly objects. We want recognition and fame. Everyone has to accept our way. We thrive for praise. We know that God is in control still we want all these things in our lives. To achieve all this we run after money and power. We become slaves to pleasures and objects. All this is hindrance to progress in spiritual path. Here we have to be careful and cannot misunderstand Baba. He never said that you should not earn, work etc. All he wanted was to fulfill our role in the society with righteousness. He wanted us to develop faith and patience. He himself used to say “Allah Malik”  all the time reminding us the importance of God in our lives.

Khaparde acquired lot of fame and made himself a well-known person in the society. He enjoyed the riches of life. But Baba wanted to teach him the dispassion, devotion, knowledge about supreme, and free him from ego. He wanted him to perfect Faith and Patience. Based on these, Sai used the circumstances in Khaparde’s life to bring changes in his mind. He himself sometimes created some situations so that he can make Khaparde to adopt and learn what he wanted to teach.       

Humility and a readiness for poverty were the prerequisites for one to benefit by contacting a Samartha Sadguru. In the case of Khaparde, he (Khaparde) notes that, when his wife massaged the feet of Baba, the latter said that Dixit should give Rs. 200 to her. This at once mortified Khaparde. His pride felt wounded at the idea that he, a practicing lawyer, should be thought so low as to make his wife receive Rs. 200 from a Bombay lawyer like Dixit, though his (GSK's) funds were indeed very low and he badly required Rs.200 or more. Later he understood that the Rs. 200 was only symbolical, that it meant Dixit's achievement of (1) poverty and (2) patience or contentment with his poor lot. Khaparde rebelled at this idea also. He did not want poverty. He did not go to Shirdi to remain poor forever. On the other hand he wanted to amass wealth and attain high position and Sai was his cat's paw to get at the desired things. This is where Baba wanted to teach him about dispassion and ego. In his later life this incident could have helped Khaparde family.

On one hand Sai was working on their minds and on the other hand he was doing Shaktipata (transmitting energy) through his blessings. In his diary Khaparde mentions this several times how just by looking at some body Baba was transmitting energy during the arathi times. This is the reason why Khaparde made so much progress while he was in Shirdi. He used to teach major scriptures like Panchadasi, Dasa Bodha and Yoga vasista to other people. These are not our regular scriptures and we need lot of understanding and blessing from our guru. Upasini Maharaj once said Khaparde is also my Guru in some way as he taught me all these scriptures. Here we have to understand Sai’s greatness in granting this kind of understanding so that he can teach someone. Khaparde really enjoyed the good company in Shirdi. He used to get upset whenever he got some letters from home. He used to bounce back quickly in the presence of Sai. 

After Baba’s Mahasamadhi, Khaparde lived in Amaroati and participated in the activities of Shirdi Sansthan. When Tilak met Baba, Baba told them that Tilak should retire from politics and we will get freedom through Gandhi. In August of 1920Tilak died. We learned about the book written by Bala Ganghadahr Tilak (Geeta rahasya) in Sai Satcharita. After Tilak’s death, Khaparde tried to follow his principles but adopted Sai’s teachings to change his life.

Mrs. Khaparde’s last days:     

After 1928, Laxmibai’s health began declining. Periodic attacks of fever and asthama harassed her and she was affected by inflammation of the knees with the result that she could not walk.  There is an entry in Dadasaheb’s diary of 30-4-1928 that she had headache and high fever.  The deterioration in her health thereafter was fast and medicines ceased to act.  She must have had a premonition of events to come.  She suggested that a group photograph of the family should be taken.  This was done on 11th July, 1928.  Thereafter a touching scene took place which is best described in Dadasaheb’s words.  The following is a translation of the extract from Dadasaheb’s biography in Marathi.

“While I was doing my Sandhya just before luncheon, my wife came and worshipped me in the same way in which an idol is worshipped. I was puzzled and asked her why she was doing this today when she had not done anything of the kind all these years. She said, ‘I wish to depart from the world with a peaceful mind.’ I think she has been unwell for the last few days and has given up all hope of survival. I asked her to trust in God and to submit to His will.”

The above incident did not become known to the sons and their wives until they had read the description in the diary. After the above incident Laxmibai was confirmed to bed and within eight days thereof i.e. on 20th July 1928 she passed away quietly and happily after having the darshan of her Sadguru Sai Baba.  The description of her end is best given in the words of Dadasaheb recorded in the diary for that day.

I went down stairs to see my wife.  She apparently had a bad night, but appeared calm and collected.  At the suggestion of my eldest son all the family bathed early and had something to eat which they could and we all watched by her bedside.  I spent the whole time practically near her bed. We removed her from the room in which she was to the chowk and laid her in front of the room allotted to our family deities. Her breathing became harder and harder but she was cool and calm and passed on at about 3-15 p.m. 

I felt overcome and could not control myself for some time. At last I got over it…… Everybody said she was very fortunate in passing away during my life time…… After we returned from the funeral I heard from my sons that my wife distributed her ornaments, clothes among her daughters-in-law and their children a few weeks ago and told that she had discharged all her assets and blessed them to be happy…. She had the darshan of her Guru…. So I think she had a fairly correct idea of passing on. She never asked for medicine and showed no anxiety to be cured. She passed away very happily and I have no doubt she is very happy now.”

He portrayed this incident in his diary as it happened.

The last days of Khaparde:

Khaparde wrote almost 45 diaries in his life time. His diaries were of size 12.5 “ long and 8” wide. He used each page as a day. He carried this diary with him all the time. He used to write even at midnight some times. After a while he wrote next day in the morning. He wrote diary every day except a day before his death and on the day he died. He died on July 1^st 1938 with Sai’s name in his mouth and thinking about Sai.

We really owe Khaparde for his documentation of Sai’s stories in his diary. So many parables of Baba came in to light. We are all blessed to listen to these kind of stories.

OM SAI RAM!

ఖపర్డె - దాదాసాహెబ్ -2

Play Audio

ఖపర్డె అధ్యాత్మిక సాధన

దాదాసాహెబ్ ఖపర్డె మొట్టమొదట 7 రోజులు మాత్రమే షిర్డిలో ఉన్నారు. అక్కడ నుండి వెళ్ళిన తర్వాత ఆయన షిర్డిలో ఉన్న ప్రశాంతతను గుర్తిస్తారు. బాబా పై నమ్మకము, ఆయన మీద భక్తి కలిగాయి. ఎంతో మంది పెద్ద పెద్ద అధికారులు సైతం వచ్చి బాబా దగ్గర చేతులు కట్టుకుని నిలబడి ఆయన అనుగ్రహం కోసం తపిస్తున్నారు. బాబా ఖపర్డెకు తన పూర్వజన్మ సంబంధాన్ని కూడా చెప్పారు. రెండవసారి షిర్డికి డిశంబర్ 1911లో రావడం జరిగింది. దాదాపు 100 రోజులు ఉంటారు. ఖపర్డె ఆయన భార్య మాటిమాటికి అమరావతి వెళ్ళాలని ప్రయత్నించినా బాబా అనుమతిని ఇవ్వలేదు. ఖపర్డెకు బాబా మీద ఉన్న నమ్మకం ఆయనను షిర్డిలో అన్ని రోజులు ఉండేటట్లు చేసింది. బాబా అనుమతిని ఇవ్వకుండా ఉండటానికి కొన్ని కారణాలు ఉన్నాయి. అప్పట్లో బాలగంగాధర్ తిలక్‌కు కుడి భుజముగా ఖపర్డె చాలా భాద్యతలను నిర్వర్తించారు. తిలక్ గారిని జైలులో పెట్టిన తర్వాత ఖపర్డె కూడా బ్రిటిష్ వాళ్ళ దృష్టిలో ఉన్నాడు. బాబా ఖపర్డెను బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం నుంచి రక్షించాల్సిన అవసరం ఏర్పడింది. కాని బాబా ఉద్దేశ్యం ఖపర్డెను ఆద్యాత్మిక పథంలో నడిపించడం.  ఈ విషయం గురించి బాబా మాట్లాడుతూ ఖపర్డె గురించి ఇలా చెప్పారు. నేను, ఖపర్డె ఒకే కుటుంబానికి చెందినవారము. కాని కొంతకాలానికి అతడు కుటుంబాన్ని విడిచి, వెళ్ళి రాజుగారి కొలువులో ఉద్యోగానికి వెళ్ళాడు. కీర్తి, ధనం, సంసార సుఖం, పదవి కోరే రాజస ప్రవృత్తి అతనికి వెనుకటి జన్మలోనే ఉంది. 

                  ఖపర్డె గారికి ఈ పూర్వజన్మ వాసనలను వదలగొట్టి అద్యాత్మిక మార్గంలో నడిపించారు. సాయి లాంటి పరమగురువు మనలను పట్టుకుంటే మనము తప్పుదారిలో ఉన్నా, మళ్ళా మనలను మంచి మార్గంలోకి లాక్కుని వస్తారు. ఇదే ఖపర్డె విషయంలో కూడా జరిగింది. అట్లానే బాబా ఒకరోజు ఖపర్డెతో ఇలా చెప్పారు. ఒకప్పుడు నేను, నీవు, జోగ్, ధీక్షిత్, శ్యామా, దాబోల్కర్ అందరమూ మన గురువు గారితో కలసి, ఒక వీధి చివర జీవించాము. అందుకే ఇప్పుడు మీ అందరిని మరలా కలుపుతున్నాను అని చెప్పారు.

                 ఖపర్డె రెండవసారి షిర్డిలో ఉన్నపుడు బాబా చిన్న చిన్న కథలు ఖపర్డెకు చెప్పడం జరిగింది. ఖపర్డె తన డైరిలో ఆ కథలు వాటి అర్ధం తనకు తెలియలేదని, కాని తనకు బాబా సన్నిదిలో అమితమైన ప్రశాంతత కల్గింది అని వ్రాసారు. అలానే బాబా చేసిన దృష్టిపాతాలు ఖపర్డెలో చాలా మార్పులు తీసుకువచ్చాయి. తను రోజు బాబా ఆరతుల్లో పాల్గొని, ఆద్యాత్మిక గ్రంధాలు చదువుతూ, దీక్షిత్, బీష్మ, జోగ్ ఇంకా మరి కొంత మందితో సత్సంగము చేసేవారు. రాత్రి ఆరతి అయిన తర్వాత వాడాకు వచ్చి దీక్షిత్ గారి రామాయణాన్ని అందరూ వినేవారు. పగలు పంచదశి సత్సంగము జరిగేది. ఖపర్డె పంచదశిని అందరికి చెప్పేవారు. ఉపాసని బాబా కూడా ఈ సత్సంగములో పాల్గొనేవారు.  

నాటేకర్ (హంస) తో సాంగత్యం

ఖపర్డె షిర్డిలో ఉన్నప్పుడు చాలా మందిని కలవడం జరిగింది. ఈ నాటేకర్ అనే ఆయన గురించి ఖపర్దె తన డైరీలో ఈ విధంగా వ్రాసారు. ఆయనను హంస అని పిలిచేవారు. నాటేకర్ కొంచెం చిన్న మనిషి, మంచి రూపు రేఖలతో తెల్లగా ఉండేవారు. ఆయన మాట్లాడుతున్నప్పుడు మంచి గొంతుతో అందరిని ఆకట్టు కొనేట్లు ఉండేది. ఆయన హిమాలయాలు, మానససరోవరం మొదలైన వన్ని దర్శించారు. ఆయన మానస సరోవరం దగ్గర ఉన్నపుడు ఆయనకు ఉపనిషత్ ఒక పాటలా వినబడింది అని చెప్పారు. తరువాత ఆయన కొన్ని అడుగు జాడలను చూసి వాటి వెంబడే వెళ్తే ఒక గుహ వచ్చింది. ఆ గుహలో ఒక మహాత్ముడు కనిపించాడు. ఆ మహాత్ముడు బాలగంగాధర్ తిలక్ గారిని జైలులో పెట్టడం గురించి చెప్పారు.

                 తరువాత ఆయన ఒక గురువుని కలిసినట్లు చెప్పారు.  ఇలా తన అనుభవాలను ఖపర్దెకు చెప్పడం జరిగింది. అదే రోజు బాబా ఖపర్డెను ఇంకో రెండు నెలలు షిర్డిలో ఉండాలని ఆదేశించారు. తరువాత ఖపర్డె గారి శ్రీమతి బాబాను కలిసినప్పుడు బాబా ఈ విధంగా చెప్పారు, "అమ్మ నా ఊదికి చాలా మహత్యం ఉంది, గవర్నర్ ఒక బరిన తీసుకుని వచ్చాడు, నేను అతనితో కలబడి అతన్ని తరిమేసాను" దీన్ని అప్పట్లో అర్ధం చేసుకోవడం కష్టమైంది. కాని ఖపర్డె కుటుంబానికి తెలుసు, వారు బాబా రక్షణలో ఉన్నారని. తరువాత కాలంలో ఖపర్దె కుమారుడైన బాబుసాహెబ్ ఖపర్డె వాళ్ళ నాన్న గురించి ఒక పుస్తకం వ్రాసారు. దానిలో నాటేకర్ గురించి ఇలా వ్రాసారు. ఖపర్డె గారు లండన్‌లో ఉన్నపుడు నాటేకర్ వాళ్ళింటిలో ఒక నెలపాటు ఆతిధ్యం స్వీకరించారు.

                 1913లో ఖపర్డె గారు వ్రాసిన 9 డైరిలు దొంగలించబడ్డాయి. అవి తరువాత ప్రభుత్వం వాళ్ళకు తిరిగి ఇచ్చేసింది. వాటిలో ఎటువంటి దేశవ్యతిరేఖ సమాచారం లేదని తేల్చారు. ఈ హంస అనే ఆయన బ్రిటీష్ ప్రభుత్వం నియమించిన గూడాచారి (CID) అని తెలిసింది. అందుకే ఆయన ఖపర్డె గారిని వెంబడించి సమాచారాన్ని ఎప్పటికప్పుడు బ్రిటిష్ ప్రభుత్వానికి చేరవేశారు.

                 ఈ విషయం బాబాకు తెలియకుండా ఎందుకు ఉంటుంది. కాని బాబా ఎవరితో అన్నట్లు సమాచారంలేదు. అందుకే ఆ రోజు ఖపర్డె శ్రీమతితో బాబా గవర్నర్‌తో పోట్లాడిన విషయాన్ని ఆ నాటేకర్ ఖపర్డె గారితో ఉన్న రోజు చెప్పడం జరిగింది. బాబా తన భక్తులను ఎప్పుడూ రక్షిస్తూ ఉంటారు. ఖపర్డెకు ఆ నాటేకర్ సి.ఐ.డి అన్న విషయం తెలియదు. సాయి భక్తులారా సాయిపట్ల శ్రద్ధను పెంచుకోండి. ఆయన మనల్ని ఎప్పుడూ నిరుత్సాహపరచరు. ఖపర్డెగారిని బ్రిటీష్ ప్రభుత్వం నుంచి ఎలా బాబా కాపాడారు అని ఆలోచిస్తే ఇది చాలా లోతైన విషయం. కేవలం పరమ యోగులకు మాత్రమే సాధ్యపడుతుంది. ఆ ప్రభుత్వ అధికారుల మనస్సులో ఖపర్డె గురించిన ఆలోచనలను బాబా తొలగించడం జరిగింది. ఆ విషయాన్ని సద్దుమనిగిన దాకా ఖపర్డెను అమరావతి వెళ్ళనివ్వలేదు.

శ్రీమతి ఖపర్డె అనుభవాలు

శ్రీమతి ఖపర్డె పూర్తి పేరు లక్ష్మీబాయి గణేశ ఖపర్డె. ఆమె చాలా అణుకువతో ఖపర్డె గారి పెద్ద సంసారాన్ని నడుపుతూ వచ్చారు. ఆమెకు బాబాకు కూడా చాలా ఋణానుబంధం ఉంది. ఆమె 7 నెలలు షిర్డిలో ఉన్నారు. ఆమె సాయికి చేసిన సేవ అపారమైనది. లక్ష్మీబాయి అత్యంత నిష్టావంతురాలు. ఆమెకు సాయి పాదాలయందు అత్యంత ప్రేమ. ఆమె నిత్యం మసీదుకు నైవేద్యాన్ని స్వయంగా తీసుకుని వచ్చేది. బాబా నైవేద్యాన్ని స్వీకరించే వరకు ఉపవాస వ్రతంలో ఉండేది. సాయి మహరాజు ఆరగించిన తరువాత మాత్రమే ఆమె భోజనం చేసేది. ఒకసారి ఆమె భక్తికి మెచ్చి ఆమెకు పరమార్ధ మార్గాన్ని చూపించారు. బాబా బోధనా పద్దతి ప్రత్యేకమైనది. వారు ఆడుతూ పాడుతూ, నవ్వుతూ హృదయంలో బాగానాటుకొనేలా అనుగ్రహాన్ని ప్రసాధించేవారు.

                  ఒకసారి ఖపర్డె భార్య అన్నం, పప్పు, పూరి, హల్వ, పాయసం, అప్పడాలు, వడియాలు, వడపప్పు పళ్ళెంనిండా పెట్టుకొని వచ్చింది. బాబా వెంటనే ఆత్రంగా తమ ఆసనంపై నుండి లేచారు. చేతిపైన కఫినీని పైకి జరుపుకొని భోజనం చేసేందుకు సిద్దం అయ్యారు. అప్పుడు శ్యామా బాబానుద్దేశించి "దేవా అందరూ రుచికరమైన పదార్దాలు తెస్తారు, కాని ఈమె తెచ్చిన ఆహారం మీద మీకు ఎందుకు ఇంత ప్రేమ" అని అడిగితే అప్పుడు బాబా ఈ విధంగా చెప్పారు. ఈ భోజనం యొక్క విశేషం ఏంటో చెప్పమంటావా! పూర్వం ఈమె బాగా పాలిచ్చే ఆవు. ఆ తరువాత కనిపించకుండా పోయింది. తరువాత ఒక మాలికి జన్మించింది. ఆ తరువాత ఒక క్షత్రియని ఇంట్లో పుట్టింది. మరుజన్మలో ఒక వైశ్యుని పత్ని అయింది. తరువాత బ్రాహ్మణ గర్భంలో జన్మించింది. చాలా కాలానికి కనిపించింది. ప్రేమతో తెచ్చిన అన్నం రెండు ముద్దలు సుఖంగా తిననివ్వు, అని ఆహారం తృప్తిగా తిన్నారు.

                 బాబా అన్నం తినిన తరువాత ఆమె బాబా పాదాలను వత్తుతు సేవ చేయసాగింది. బాబా చరణాలను పట్టుకున్న ఆమె చెయ్యి నెప్పట్టకుండా బాబా ఆమె చేతిని వత్తసాగాడు. ఇది చూసి శ్యామా ఆహా ఏమి భాగ్యము! భగవంతుని భక్తురాలి పరస్పర ప్రేమను, సేవను చూసి శ్యామా పరిహాసమాడాడు. ఆమె  సేవకు బాబా ప్రసన్నులై ఆమెతో మెల్లగా రాజారాం, రాజారాం అను, అలా ఎల్లప్పుడూ అంటూ ఉండు. అమ్మా నీ జీవితం సఫలమౌతుంది. నీ మనస్సు శాంతిస్తుంది. నీకు అపరిమితమైన శుభం కలుగుతుంది. అని చెప్పారు. ఇలా బాబా మాటలు ఆమె హృదయంలోకి చొచ్చుకుపోయి తక్షణం శక్తి పాతం చేస్తాయి. జ్ఞాని అయిన గురువుని ఆశ్రయించిన శిష్యుని అధ్వైతం నశించిపోతుంది. గురువు ఒక ఊరిలో ఉండి శిష్యుడు మరో ఊరిలో ఉన్నట్లు భావిస్తే అది బాహ్యమైన సంబందం మాత్రమే, అసలు వారు ఇద్దరు కానప్పుడు వారు వేరు ఎలా అవుతారు. ఒకరు లేక ఒకరు ఉండరు. గురువు మరియు శిష్యులయందు బేధంలేదు. ఇది నిత్య సత్యం.

                 గురుచరణాలపై భక్తుడు శిరసు నుంచడం స్థూలంగా కనిపించే ఆచారం. శిష్యుడు, గురువు యందు అద్వైత భావాన్ని, గురువు కూడా శిష్యుని యందు అట్లే అభేద బావం కలిగి వారిరువురు పరస్పరం సమరస భావంతో ఉండకపోతే వారి సంబంధం నామ మాత్రమే. సర్వానర్దాలకు బీజ భూతమైన, అజ్ఞానమనే నిద్రలో మునిగిఉన్న వారిని సమయానికి మేలుకొలిపే గురు జ్ఞానామృతాన్ని సేవించండి. దాని కొరకు అత్యంత వినమ్రతతో గురుచరణాలలో శరణాగతులవండి. మనస్సు సంకల్ప, వికల్పాల ఆధీనంలో ఉంటుంది. దానిని సాయి చరణాల యందు సమర్పించండి. అట్లే కర్మలను చేసే శక్తినంతా సాయికి సమర్పించి వారు ఆజ్ఞాపించిన విధంగా నడుచుకోండి. సాయి యొక్క శక్తి అంతటా ఉన్నదని తెలుసుకోండి. 

ఓం శ్రీ సాయి రామ్ ! 

Khaparde - 2

Khaparde’s Spiritual journey:

Dadasaheb stayed only 7 days in Shirdi during his first visit. Once he left Shirdi, he realized how peaceful it was in Shirdi and in the presence of Baba. He developed faith in Baba. So many officers were standing in line to seek his blessings. Baba also told him about their relationship in the past lives.

Khaparde came to Shirdi second time in December of 1911. This time he had to stay there for almost 100 days. Khaparde’s family tried to ask Baba’s permission so many times but Sai did not allow them to return to their place. Belief in Baba made that family stay in Shirdi that long. Baba had solid reasons for not giving permission. Khaparde has been the right hand person to Tilak. Khaprde was supposedly on the list for Bristish Government after Bala Ganghadahr Tilak was arrested. Baba had to save him not only from British but also from the mundane world. He wanted him to advance in the spiritual world. Baba took care of both at the same time.

Baba once said, “in a former birth, you (Khaparde) were with me for two or three years, and went into royal service, though there was enough at home to live in comfort.' Baba wanted to help Khaparde to break all these past impressions. If we can hold on to great gurus like Sai, we will be saved from these clutches. This is what Baba had in mind. Once Baba told Khaparde, “We (Baba, Khaparde, Dixit, Syama and Dada Kelkar) all lived with our guru in a corner street. That’s why I am trying to gather everyone here again”.

Baba used to speak in parables and tell short stories. Khaparde wrote in his diary that he could not understand these stories at times but felt blissful during these discourses. Baba used to have spiritual glances at people during and after the Arathi times. This is nothing but transmitting yogic energy to his devotees. These yogic glances brought so many inner changes in Khaparde. His routine was incredible. He used to participate in morning arathi, did satsangh with Dixit, Bhisma, Upasini Baba and several others. They used to sing bhajans after night arathi. They used to listen to Dixit’s Ramayan reading until midnight. Khaprde used to teach Panchadasi (Great vedantic writing by Swami Vidyaranya) and Paramamrita, Yoga Vasishta, Dasa Bodha, etc.

Meeting with Mr. Natekar:

Khaparde met so many people while he was in Shirdi. He wrote about this Mr. Natekar (also called Hamsa) in his diary as follows;

He is a very nice simple man & after meals he told us about his travels in the Himalayas, how he crested Manasa Sarowar, how he heard an Upanishad being sung there, how he followed foot prints, how he reached a cave, saw a Mahatma, and the latter spoke of the conviction of Tilak that day at Bombay, how the Mahatma introduced him to his brother (elder fellow student) how he finally met his Guru and became “Kritastha ”. Later on we went to Sayin Baba & saw him at the Masjid. He sent me a word this afternoon that I have to stay here another two months. He confirmed the message in the afternoon & then said that his “Udi ” had great spiritual properties. He told my wife that the Governor came with a lance, that Sayin Maharaj had a tusall with him & drove him out, & that he finally conciliated the Governor. The language is highly figurative & therefore difficult to interpret. 

While Dadasaheb was away in England, he enjoyed the hospitality of Khaparde family for a month.  Sometime in 1913, it was discovered that nine diaries of Dadasaheb were found stolen from a wooden box which was locked but they were later returned by the Government as they did not find any incriminating material therein.

Long after this incident Khapardes’ learnt that “Hamsa” was a CID detective planted by the Government in their household who had followed Dadasaheb to Shirdi to gather information about his activities there. In his entry of 14th June, 1913 Dadasaheb records, “Hamsa” appears to have taken in many on the pretext of being a sadhu”. It is not without significance that the above quoted remarks about “Udi” and repelling the Governor with “trishul” appear in the entry of 29.12.1911 while “Hamsa” was in Shirdi. No wonder Sai Baba must have known about the plotting of Hamsa and used his powers to ward off any danger to his faithful devotee. Here is a perfect example how Sai can save us if we develop faith in him and show patience. He will never disappoint anyone. The way Baba saved Khaparde from the clutches of British is possible only through great gurus like Sai.

Baba always says, “'My eye of vigilant supervision is ever on those who love me'what else we need from our guru!  He was perpetually watching the minds of the Governor and the Home Member of the Central Provinces Government and elsewhere; and he revealed to Mrs. Khaparde what he did and how he watched. He did not let Khaparde leave Shirdi until he wiped out the thoughts of persecution from the minds of British.

Mrs. Laxmi Bai Khaparde’s experiences:

We only know her details as wife of Khaparde. She was highly cultured. She had read and also heard from Keertankars the stories from Ramayana, Mahabharat, Pandav-Pratap, Shiva Lilamrit etc. She had a special relationship with Sai. Sai himself told people about her greatness. She stayed in Shirdi for almost 7 months and served Sai personally. She adored Sai’s feet. She used to eat only after she gave food to Baba. Once he felt so pleased with her service, he blessed her with some great words. Baba style of teaching is such you never will realize that you are learning but you will see changes in your personality. Now let’s look at one of Mrs. Khaparde’s stories; 

Once Mrs. Khaparde brought a platter filled with ‘sanza, sheerapuri, bhat, varan, kheer, sandge, papad, koshimbiri’. As soon as this platter came, Baba most eagerly got up from his seat, rolling up the sleeves of his kafni. He went and sat down at his usual place for eating, pulled the platter in front of him, took off the outer cover and got ready to eat. Many other naivedyas came, far superior to this one. Often they remained untouched. What was the greatly impelling reason to eat this only? Why should such a worldly attitude affect a Saint? Madhavraoji asked Sai Samartha: “Why should there be such a distinction? You keep aside all the other platters. Even if some are made of silver, you hurl them far away. But, only when this lady’s platter came, you got up immediately and started eating. This is surprising! Why is her food so delicious? Deva, this is a great mystery to us. There is some stratagem of yours, here! Why should you have such likes and dislikes? ”

Baba said: “What can I say about the surpassing quality of this food? In her earlier birth, this lady was a very fat cow belonging to a merchant, yielding much milk. Then, she disappeared and took birth in a gardener’s family. Later she was reborn in a Kshatriya family and got married to a merchant. Then, she was born in a Brahmin family. I saw her after a very long time. Let me take a few morsels of food, she has offered with love, with contentment”.

After saying this, he did full justice to the meal, washed his hands and mouth, belched to show his satisfaction and resumed his seat. The lady did an obeisance and started gently pressing Sai’s feet. Baba took the opportunity to give her some beneficial advice. While the lady pressed Baba’s feet, he in turn, pressed those hands which served him. Seeing this reciprocity of service between Deva and devotee, Shama joked about it. “It is going on well, Deva! It is a pleasurable sight to see this reciprocal devotion. It is marvelous to behold”.

Considering her service, Baba was pleased with her and softly told her to keep on repeating “Rajaram, Rajaram”. “Keep chanting this always. Oh, mother, your life’s objective will be achieved, your mind will be at peace, and you will be immensely benefited”. How potent were those words! They penetrated her heart and became embedded there. Through these words, Baba had instantly imparted ‘Shakti – pata’ (transfer of yogic energy). Such was Sree Samartha the compassionate! Sainath, the protector of all who have surrendered! He always fulfils the devotees’ cherished desires and works for their welfare.

The Guru and the devotee are not separate, though they appear different or distinct. He who attempts to separate them forcefully is bound to be humiliated. Both are one and one cannot live without the other. When guru blesses the disciple then there is no duality. The Guru lives in one place and his disciple at another! He who likes it thus, then their relationship is only for appearances sake. If essentially they are not two, how can they be separate? One cannot exist without the other; both are so inseparable! There is no difference between the Guru and the devotee; thus they are continuously together. The devotee placing his head on the Guru’sfeet is a gesture of worship or outward vision.

The devotee is one with the Guru in his one-pointed worship, and the Guru is in union with his devotee. If they are not completely one with one another in this way, then the relationship is not worth its name. The root cause of all calamities is ignorance. Those who are rolling in the sleep of ignorance should wake up before it is too late and partake of the nectar of knowledge from the Guru. Therefore, with great humility, go and surrender at the Guru’s feet.

Surrender the vacillating mind at Sai’s feet. Then, he will be the doer of the actions that arise by his inspiration. Similarly, surrender the initiative and energy to act to Sai. Then behave according to his will. Know that Sai’s power prevails everywhere.