సంసారం

              సాయినాధుడు మానవ జీవితం గూర్చి మరియు దాని ముఖ్య ఉద్దేశ్యము గురించి చాలా సార్లు చెప్ఫారు. మానవ రూపం ఎన్నో కోట్ల జన్మల తర్వాత మనకు లభించినదని శాస్త్రాలు చెప్పాయి. మనము దానిని వృధా చేసుకొనకుండా సద్వినియోగం చేసుకోవాలి.

              మానవ జీవిత లక్ష్యం ముక్తి. ఈ సంసార బంధాలనే సంకెళ్ళను తెంచుకొని ఆ పరమాత్ముడే మనము అని తెలుసుకోవడమే ముఖ్య లక్ష్యము. నానా చందోర్కరుకు సాయి ఇటువంటి బోధచేయడం జరిగింది. దానిని దాసగణు మహారాజు ఒక చోట కూర్చడం జరిగింది. ఆ తరువాత చాలామంది వాటిని మనకి అందించారు.

             ఒక రోజు మహా పుణ్య సంపన్నుడైన నానాసాహెబ్ చదోర్కరు మరియు నానా సాహెబ్ నిమోన్కరులు బాబా ధర్శనార్ధమై షిర్డి గ్రామానికి వచ్చారు. నానా చందోర్కరు బాబా పాదాలపై పడి ఈ విధముగా ప్రార్ధించారు.

నానా : ఓ సాయి మహారాజా! సమర్దా! ఈ సంసారమిక చాలు, శాస్త్రాలన్నీ సంసారం నిస్సారమని వక్కాణిస్తున్నాయి. ఓ ధీనబందు! ఈ ప్రాపంచిక సంబంధాలనే సంకెళ్ళను తెంపివేయి. ఏ సుఖాలకైతే మేము పరిగెడుతున్నమో, అవే చివరకు దు:ఖాలై మమ్మల్ని ఆడిస్తాయి. ఎంత చూసినా ఈ సంసారంలో సుఖమనేది లేదు. ఇక నాకు విసుగెత్తిపోయింది. ఈ సంసార బంధాలిక నాకు అక్కరలేదు.

చందోర్కరు మాటలు విన్న బాబా ఈ విధంగా చెప్పారు.

బాబా: నానా ఈ పిచ్చి ఆలోచనలు నీకెక్కడి నుంచి వస్తున్నాయి. నీవు చెప్పింది కొంత వరకు నిజమే కాని మొత్తం మీద నీవు కొంచెం దారి తప్పావు. ఈ సంసారం నుండి నీవు తప్పించుకోవాలనుకున్నా అది వదలక నీ వెన్నంటే ఉంటుంది. అది ఎవరికీ తప్పదు. ఈ దేహాలలో తగులు కోవడం నాకే తప్పలేదు. ఇక నీవెలా తప్పించుకోగలవు. ఈ సంసారంలో ఎన్నో రూపాలున్నాయి అని అవి నీకు చెప్తాను విను.

సంసారం :

1) కామక్రోధ మదమాత్సర్యలోభ మోహములన్నీ ఒక దానితో ఒకటి కలిసి మోహమవుతుంది.

2) ఈ అరిషడ్ వర్గములు అహంకారంతో కలిసినప్పుడు సంసారబంధం ఏర్పడుతుంది. అదే సంసారమంటే.

3) కళ్ళు వస్తువులను చూస్తాయి. చెవులు ధ్వనిని వింటాయి. జిహ్వ రసాస్వాధన చేస్తుంది. ఇవి కూడా సంసారమే. అది శరీర ధర్మము.

4) ఈ సంసారం సుఖ దు:ఖాలనే రెండు వస్తువుల కలయిక. ఇవి ఎవ్వరిని వదిలి పెట్టవు.

5) ధనము, బార్యాపుత్రులు, వీనినే సంసారమని నీవు అనుకుంటున్నావు. అదే ఇప్పుడు నీకు వెగటు అయింది. భార్య, పుత్రులు, పుత్రికలు, అన్నలు, తమ్ముళ్ళు, బంధుమిత్రాది బంధాలతో నీవెంత విసిగిపోయినా అవి నిన్ను వదలవు. దానికి కారణము దేహప్రారబ్ధమని తెలుసుకో, దాన్ని అనుభవించక మూడు కాలాల్లో ఎవరు తప్పించుకోలేరు.

            ఇక్కడ బాబా దేహ ప్రారబ్దం గురించి చెప్పడం జరిగింది. సంసారమంటే కేవలము భార్యపుత్రులు మాత్రమే కాదు. మనలో ఉన్న వాసనలు, కోరికలు, బంధాలు, మనము చేసే ప్రతీ పని దీనిలో భాగమవుతుంది. ఒక దేశము కాని, సంస్థ కాని, ఏదైనా ఒడిదుడుకులు లేకుండా సాగాలంటే దానికి ఒక శాసనము కావాలి. ఆ శాసనమే మనకు ఇవ్వబడిన శాస్త్రాలు. కర్మ సిద్దాంతమును మనము అర్ధం చేసుకోకుండా ఈ జీవన సమరం సాగించడం చాలా కష్టము.

                                                                                                                           

                        

|| ఓం సాయిరాం ||

సత్యం - జ్ఞానం - అనంతం -బ్రహ్మ

ప్రపంచం నిరంతరం మార్పు చెందుతూ ఉంటుంది. ఈ ప్రపంచంలో భాగంగా మనం కూడా మార్పు చెందుతూ ఉంటాము. రోజూ ప్రొద్దున లేచిన దగ్గరనుండి రాత్రి పడుకునే దాక మనం ఎన్నో కర్మలు ఆచరిస్తాము. ఈ కర్మలన్నిటి నుండి మనం ఏమి ఆశిస్తున్నాము. 

- ఇష్ట ప్రాప్తి 
- అనిష్ట నివారణం 

మనకు ప్రియమైనది ప్రాప్తించాలి, లేదా మనకు ఇష్టం లేనిది జరగకూడదు. ఈ ఆలోచన వినటానికి చాలా బాగుంటుంది. కాని ఎప్పుడూ అలా జరగడం లేదు. మనకు దుఃఖం కలుగుతూనే ఉంది. 

ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో ఉన్న వారు ఈ రెండింటిని సమానంగా స్వీకరించేన్దుకు సాధన చేస్తూ ఉంటారు. వీరికి కొంతలో కొంత ఊరట లభిస్తుంది. వారు ఎక్కువ శాతం ప్రశాంతంగా ఉండగల్గుతారు.  వారు ఈ తేడాలకు గల కారణాన్ని వెతుకుతారు. అది ఎక్కడ నుంచి వస్తుందో తెలుసుకోవాలి అని అనుకొంటారు. ఈ వెదికే ప్రక్రియలోనే మామూలు మనుషులుగా మనం తప్పుదోవ పట్టేది. ఈ కారణాన్ని బయట వెదకటానికి ప్రయత్నిస్తాము. బయట ఉండే పరిస్థుతులు, మనుషులే దీనికి కారణంగా భావించడం జరుగుతుంది. కాని ఆధ్యాత్మక మార్గంలో పయనించాలి అనుకొనేవాళ్ళు, ఈ కారణం కోసం తమలో తాము వెతుక్కొవాలి. మన మనస్సు లోతుల్లో ఉన్న ఈ వాసనలను అర్ధం చేసుకొని, అవి ఏ విధంగా మనకు దుఃఖాన్ని కలుగ చేస్తున్నాయో తెలుసుకోవాలి. 

మనం ప్రవచనాలు విన్నప్పుడు, శాస్త్రాలు చదివినప్పుడు అందరూ చెప్పేది ఏమిటి అంటే, నిన్ను నీవు తెలుసుకొ. నువ్వు ఈ శరీరం కాదు, ప్రాణం కాదు, ఇంద్రియాలు కాదు, మనస్సు బుద్ధి నువ్వు కాదు అని చెప్తారు. ఇది వినటానికి బాగానే ఉంటుంది. కాని ఈ సత్యాన్ని అర్ధం చేసుకునే జ్ఞానం మన దగ్గర లేదు. 

ఎలాగో ఈ నిజాన్ని మనసులోకి ఎక్కించుకొని, నేను ఈ శరీరం కాదు అని మొదలుపెడితే, మొదట్లోనే కష్టం ఎదురు అవుతుంది. జబ్బు చేసి మన శరీరంలో బాధ మొదలైనప్పుడు నేను ఈ సరిరం కాదు అనుకొంటే సరిపోతుందా! మనకు నొప్పి లేకుండా పోతుందా. కొంచెం నొప్పి ఎక్కువ కాగానే ఈ సిద్ధాంతం మనకు కాదు అని వదిలేస్తామా !
లేదు, ఇంకా లోతుగా వెళ్లి విశ్లేషణ చేసుకోవాలి. వీటిని అర్ధం చేసుకోవాలి అంటే మనలో ఏమేమి ఉన్నాయో తెలుసుకోవాలి. 

మనలో మూడు శరీరాలు ఉన్నాయి అని మన శాస్త్రాలు చెపుతున్నాయి. 
1) స్థూల శరీరం
2) సూక్ష్మ శరీరం 
3) కారణ శరీరం 

స్థూల శరీరం: రక్తము, రకరకాల రసాలు, మాంసము, మేద, ఎముక, మజ్జ మరియు శుక్లము అనే సప్త దాతువులతో కలిపి స్థూల శరీరం అవుతుంది. 

సూక్ష్మ శరీరం: 5 జ్ఞానేంద్రియాలు, 5 కర్మేంద్రియాలు, 5 ప్రాణాలు, మనస్సు, బుద్ధి, చిత్తం మరియు అహంకారము అనే 19 తత్వాలతో కలిసి సూక్ష్మ శరీరం అవుతుంది.

కారణ శరీరం: అనాదిగా ఉన్న అజ్ఞానం ఏది అయితో ఉందొ అదే కారణ శరీరం.

ఈ అజ్ఞానమే ఈ మూడు శరీరాలకు కారణం అవుతుంది. ఈ కారణ శరీరాన్నే ఆనందమయ కోశం అంటారు. ఇది కూడా తెచ్చిపెట్టుకున్న స్థితే. దీన్ని కూడా దాటితే కాని సచ్చిదానంద స్థితి అవగతం కాదు. 

ఈ మూడు శరీరాలు పంచాకోశాలతో అన్వయించి చూస్తే ఇలా చెప్ప వచ్చు. 

స్థూల శరీరం - అన్నమయ కోశం 
సూక్ష్మ శరీరం - ప్రాణమయ, మనోమయ మరియు విజ్ఞానమయ కోశాలు. 
కారణ శరీరం - ఆనందమయ కోశం. 

శ్రీ సాయి సత్చరితలొ బ్రహ్మ జ్ఞానం కథలో బాబా అడిగిన ఐదు మరేమిటో కాదు. ఇవే బాబా అడిగినవి. మన ఉపనిషత్తులు చెప్పిన సత్యం కూడా ఇదే. బాబా ఒక చిన్న సన్నివేశం ద్వారా మనకు తెలియ చెప్పేందుకు ప్రయత్నించారు. మనం ఆ కథలో ఉన్న ఆధ్యాత్మిక తత్వాన్ని అర్ధం చేసుకోవాలి. ఈ పంచాకోశాలను దాటి పరమానంద స్థితికి చేరాలి. ఆ సత్ చిదానందమే మన నిజమైన స్థితి అనే జ్ఞానాన్ని పొందాలి. 

జ్ఞాన ప్రదాయకమైన ఈ అనంత పరబ్రహ్మమే మన నిజ స్వరూపమనే సత్యాన్ని ఎరుక పొందటమే మానవ జీవిత లక్ష్యం. 

 ఓం శ్రీ సాయి రామ్ !

గురు సేవ - శ్రీ సాయి సత్చరిత

సాయి సత్చరిత పారాయణము చేయడమే సాయి సేవ. 

 అలా పారాయణం చేసిన బోధలను మన జీవితంగా మార్చుకోవడమే నిజమైన గురు సేవ. 

సాయి చూపించిన మార్గాన్ని అనుసరించడమే నిజమైన సాయి సేవ.

సాయి పట్ల శ్రద్ధతో ఉండి, సభూరితో జీవించడమే నిజమైన సాయి సేవ.

పరమ గురువైన శ్రీ షిర్డీ సాయి చెప్పిన జీవిత లక్ష్యాన్ని చేరడమే అన్నిటకన్నా గొప్ప గురు సేవ.   

Guru Seva – Sri Sai Satcharita

Happy Makara Sankranthi

We might have had so many experiences both spiritually and temporally as Sai’s devotees. We will continue to feel his presence. Sai might have helped each one of us either with our family, health, or wealth related issues.  As a guru he is second to none in guiding us on the spiritual path.

How can we pay him back for the mercy that he shows?

A mother will do anything for her children. In a similar way, mother Sai will not only protect us in this life but in future incarnations. How can we offer our gratitude to our Guru. A Guru is considered as God, mother, father, friend, and teacher. Guru is everything for us in this world and beyond. Whatever service we offer to Guru, it is never enough. We can never serve him enough for his mercy. 

The service that we can offer to Sai has to be with lots of devotion. A service without utmost devotion is not fruitful if you want to advance in your life. 

We have to express this love towards our Guru in an exemplary manner. To raise our faith to that level, we have to first know him very well. 

Once we start learning about him, our love towards him will exponentially grow. 

That love has to grow into a huge tree. 

The roots of that tree of love have to go deeper into the ground. 

This tree of love is vulnerable to natural calamities and other forces of nature. These calamities are nothing but our senses, our bad habits, or even drifting away from the teachings of our own Guru. 

We should not yield to these pressures. Our path is clear and that is the way of Sai. We cannot deviate from this path. We should never lose our faith towards Baba. This is the real service that we can offer to our Guru. 

The seva has to come from the depths of our inner soul. 

This service should be filled with love but not out of fear or selfishness. From this selfless love comes out real devotion and dedication. Then one will be immersed with Sai’s blessings.  So to experience this, we need to know Sai. 

What is the best way to learn about any one?  The answer is simple.

One has to read Sri Sai Satcharita. This is the best way to learn about Sai, his leelas and his teachings. We have to then understand the spiritual significance behind his stories and teachings. We have to cement his teachings in our hearts. When Sai was in flesh the devotees did not have the luxury of reading our Guru’s story but now we can. In those days Baba wanted some of his devotees to read Guru Charitra. Lots of people benefited from reading this. Now our Guru Charitra is Sri Sai Satcharita. This is our Scripture and our Veda.

While writing Sri Sai Satcharita, Hemadpant described as follows.

Sri Sai Satcharita is like an ocean which is unfathomable, vast, and it has so many valuable things.  

Baba himself said the following words.

You perform your duty. Do not have the least doubts in your mind. Have full faith in my words and be of resolute mind.  If you write about my leelas, it will wipe out the faults which have arisen due to ignorance. And when you listen to it with faith your worldly involvements will disappear.  It will cause waves of love and devotion to rise on the ocean of the mind; and, diving into them now and then, will bring up gems of knowledge ”.

Whoever sings with feelings of my life, eulogizes my powers, virtues and excellence, I will protect him totally, by surrounding him. Those devotees who have become one with me with heart and

soul, they will, naturally, be bound to be happy by listening to the story of my life.

Whoever sings my praises, I will bestow upon him complete happiness, permanent pleasure and contentment. Believe this as the Truth. It is my promise to redeem the one who, with faith sings my

praises, totally surrenders to me, remembers me constantly and meditates on me.

How will anyone be longing for worldly pleasures, who thinks of my name, worships me, studies me, whose holy readings are of me, who meditates on me and who continuously thinks of me?

From the very jaws of death I will snatch away my devotees. Just by listening to my stories diseases will disappear. Listen to the story with due reverence, meditate fully upon it, intently contemplate upon it and you will attain peace.

The ‘You and I’ will disappear. The minds of the listeners will be absorbed in God. The mind will be a store of divine energy and full of single-minded and complete faith.

Repetition of the name ‘Sai’ will burn away all the sins of Kali-Yuga. Once having prostrated, past sins born of speech and hearing will be destroyed ”.

There is no other service to Sai greater than doing Satcharita Parayana (study). 

This service is the best offering every one can perform so easily. 

We should take advantage of this service. People can say that they do not have time and they are very busy. We have to be realistic and if we think we do not have 10 minutes in our daily routine we are not being fair.  Can we make an effort to read at least 1 page or we can remind ourselves a story of Sai. Some how we can spend some time thinking about our Sai. 

Let Sai Paramatma's grace shower on all of us.  

OM SRI SAI RAM!

Shirdi Sai' s Mission

English Talk 

As Sai devotees we need to understand what Baba wanted us to learn. He is of course fulfilling all our wishes and he shows time and time again his presence. Our devotion towards him should not waver after experiencing his miracles. We can not just stop at these miracles but we need to go further and understand his mission. 

Why great people come on to the earth?
We all need to make an effort to understand the significance of their arrival on this worldly stage. They come to rescue us from these vicious evils of the so called material world. They come to teach us the ways to escape this never ending cycle of births and deaths. This life is not what it appears to be. We need direction in our lives. This direction or right path will be shown by these great gurus.

So let us understand our Sai's mission in particular. We as Sai devotees can ask Baba what ever we want but let us also learn to give it back. So we need to understand what Baba is really asking us to give. 



How can we understand this mission of Baba?  

Only answer is knowing him. 

Not only reading the Satcharita but following his mission.

First step is to start reading the Sri Sai Satcharita. Next step is implementing his teachings in daily life.

Developing unwavering devotion towards him.

Let us not turn our attention anywhere else but BABA.

(Please listen to the above talk). 


OM SRI SAI RAM!

గురు కృపాహి కేవలం

సత్ చిత్ ఆనందం అనే మూడు మిళితం అయి ఉన్న తత్వమే పరతత్వం. సద్వస్తువు ఉన్న చోట జ్ఞానానందాలు తప్పక ఉంటాయి. 

ధర్మ సంస్థాపనకొరకు , మరియు తాపత్రాయాలతో తపించి పోతున్న ఈ లోకాన్ని ఉద్దరించటానికి, నిర్గుణ నిరాకార పరబ్రహ్మ మానవ రూపంలో గురువుగా అవతరిస్తారు. అటువంటి నిరాకార పరబ్రహ్మమే, శ్రీ సాయినాథుని రూపంలో సాకార పరబ్రహ్మగా అవతారం దాల్చింది.

అసలు ధర్మం ఎందుకు స్థాపించాలి?
ధర్మార్ధ కామ మోక్షాలనే పురుషార్ధాలలో మోక్షానికి మూలం అయినది ధర్మము. ధర్మం ఆచరింప బడితే మోక్షం దానంతట అదే వస్తుంది. అందుకే ఎ మతమైన, ఎ శాస్త్రమైన ఈ ధర్మాన్నే బోధించటం జరిగింది. కాని మానవులుగా దాన్ని మనం అర్ధం చేసుకునే విధంగా అర్ధం చేసుకుంటున్నామా, లేక మనకి ఇష్టం వచ్చిన రీతిలో వ్యవహరిస్తున్నామా! ఇలా ధర్మానికి పెడర్ధాలు తీస్తే, మనం మోక్షానికి దూరం అవుతాము. 

సరే ఈ ధర్మం మనకు ఎవరు బోధిస్తారు?
పరమగురువులు మనకు ఈ ధర్మాన్ని వారి వాక్కుల ద్వారా మనకు అందిస్తారు. వారి వాక్కులే మనకు మార్గనిర్దేశంగా నిలుస్తాయి. అలా సాయి నాధుని గళంలో నుంచి వెలువడిన అధ్భుత జ్ఞాన ప్రవాహమే శ్రీ సాయి సచ్చరిత. ఈ జ్ఞాన వాణి మన జీవితాల్లో ఒక కొత్త వెలుగుని నింపుతుంది.  ఇక ముందు కూడా ఇది వెలుగుని నింపుతూనే ఉంటుంది. 

శ్రీ సాయి సచ్చరిత ఎంతోమందిని ఎన్నో విధాలుగా కాపాడింది. వారిని సాయి భక్తులుగా మార్చింది. శ్రీ సాయి దివ్య చరితమనే అమృతాన్ని ఎన్నో లక్షలమంది ఆస్వాదిస్తున్నారు. వారి జీవితాలలో మార్పులను వారే స్వయంగా గమనిస్తున్నారు. మనిషి జీవితంలో మార్పు తీసుకురాలేని ఏ బోధకాని, ఏ శాస్త్రం గాని, ఏ ప్రవచనం గాని  సంపూర్ణం అవ్వదు. ఇది సంపూర్ణం అవ్వాలి అంటే దాని మీద నమ్మకం ఉండాలి. అలా నమ్మిన దాన్ని సభూరితో అనుసరించాలి. అప్పుడే దానికి సార్ధకత. అందుకే శ్రీ సాయి సచ్చరిత నమ్మకమనే పునాదితో మొదలపెట్టి మెల్లగా మన కర్మలకనుగుణంగా మనకు సభూరి నేర్పించి మనందరిని ఆధ్యాత్మిక పథంలో నడిపిస్తుంది.  

మన బాబా చేతల గురువు. అయన ఏది బోధించాలన్నా అనుభవ పూర్వకంగానే నేర్పిస్తారు. ఆయనను గట్టిగా పట్టుకుంటే మనకింక వేరే దారులు అవసరం లేదు. 

సచ్చిదానంద పరబ్రహ్మ శ్రీ సాయి రూపంలో అవతరిస్తే,
శ్రీ సాయిపరమాత్మ తత్త్వం శ్రీ సాయి సచ్చరిత రూపంలో వెలిసింది. 

సద్గురువులు తమ సమాధి అనంతరం కూడా తమ దివ్య వాణి రూపంలో అమరులు అయి ఉంటారు. అందుకే బాబా ఏకాదశ సూత్రాలలో ఇలా చెప్పారు. 
ఈ భౌతిక దేహానంతరము నేనప్రమత్తుడను. 
నా సమాధి నుండియే నేను సర్వ కార్యములను నిర్వహింతును. 
నాయన్దెవరికి దృష్టియో వారి యందే నా కటాక్షము. 

ఇంత ఖచ్చితంగా భరోసా ఇచ్చి, మనలను కాపాడగల్గిన పరమ గురువు మన సాయి. అందుకే అయన మనకు ప్రసాదించిన శ్రీ సాయి సచ్చరిత అనే గ్రంధరాజాన్ని మన హృదయంలో భద్రపరుచుకోవాలి. 

ఇదే మన ధర్మం కావాలి. 

ఈ ధర్మమే మన జీవితం కావాలి. 

ఈ జీవితమే సాయి నాధునికి అంకింతం చెయ్యాలి. 

ఈ అంకిత భావంలోనుంచి అపరంపారమైన భక్తి జనించాలి. 

ఈ భక్తి అనే అమృతంతో సాయికి పూజ అభిషేకాలు జరగాలి. 

అప్పుడు ప్రసాదంగా కేవలం సాయి కృపని మాత్రమే కోరుకోవాలి. 

కేవలం గురు కృప మాత్రమే మానవునిలో ఉన్న మూడు ఆవరణలలో చివరిది అయిన అజ్ఞానమనే ఆవరణను తొలిగిస్తుంది. ఈ అజ్ఞానం వీడితే సాయిపరబ్రహ్మ స్వస్వరూపంగా వ్యక్తమవుతారు. 

సదా స్వస్వరూపం  చిదానంద కందం 

జగత్సంభవ స్థాన సంహార హేతుం ! 

స్వభక్తెచ్చయా  మానుషం దర్శయన్తమ్ 

నమామి ఈశ్వరం  సద్గురుం సాయి నాధమ్  !!

 ఓం శ్రీ సాయి రామ్ !

Haji Falke

హాజీ ఫాల్కే కధ (Telugu Talk)

When we are treading the spiritual path, we want to be free of ego. But to overcome the faculty of mind might be tough. We don’t have to be disenchanted. If we have Guru’s grace we can achieve any thing. Faith and patience are the essence of spiritual path. We have to have faith in our Guru and should be able to show patience. The scripture (Bhagavadgita) says

Ahankaram Balam Darpam Kamam Krodham Parigraham!

Vimuchya Nirmamaha Shanto Brahma Bhuyaaya kalpate !!

Having abandoned egoism, strength, arrogance, anger, desire, and covetousness, free from the notion of “mine” and peaceful,—he is fit for becoming Brahman.

One who identifies one self with body and mind,  is said to have egotism. This is the reason why that person belives that he is the doer fo all actions. If we can get rid of this feeling where we feel that we are body and mind, we can be free of ego. To teach this kind of practice Baba used real life circumstances so that he can advance us in the spiritual path. We can now talk about Haji Falke Siddique story and meaning behind that. The story in Satcharita goes as follows.

Once a Muslim, resident of Kalyan, by the name of Siddique Falke, after a pilgrimage to Mecca – Medina, arrived at Shirdi.  That old Haji stayed in the Chavadi facing the north. For the first nine months Baba was displeased with him and was not ready to meet him. The auspicious hour did not come for him. His wearisome trips were futile (i.e. between the north Chavadi and the Masjid). He tried different ways and means but could never exchange glances (with Baba). TheMasjid was always open to everyone. No one was debarred or prohibited. But that Falke had no permission to mount the steps of the Masjid.

Falke became internally dejected. ‘What kinds of karmas have been instrumental that my steps cannot enter the Masjid. What sins have I committed?  By what turn of events, will Baba be propitious towards me and come forward towards me’ – that was the sole thought, day and night, in Falke’s mind, like the throbbing of his own heart. In the meanwhile, somebody advised him not to be dejected like this ‘Take Madhavrao’s help and your heart’s desire will be fulfilled’. Before taking Nandi’s darshan, can Shankar become propitious? He approved of following this method and liked the idea of using this means. On the face of it, the listeners will think this to be an exaggeration. But, this was the experience, in Shirdi, at the time of darshan. Whoever desired to be with Baba, without any disturbance, to have a dialogue, he was required to go with Madhavrao, at the outset. Who has come, from where, and wherefore? – For the purpose of telling all this in a sweet and suitable manner and to introduce (Madhavrao was required). Then Samartha became willing to talk. The Haji heard all this and persuaded Madhavrao. He said: “Once, at least, dispel my turmoil. Help me to attain the unattainable”.

 

With this pressure on Madhavrao to find a suitable opportunity, he made a firm decision. Whether the task was difficult or not, he would make an effort. He plucked up courage and went to the Masjid. He broached the subject very delicately. “Baba, that old man is greatly distressed. Please oblige him. That Haji has come to Shirdi for your darshan after doing the Mecca – Medina pilgrimage. How can you not be merciful to him? And not allow him to come into the Masjid? Innumerable persons come, freely enter the Masjid, take darhsan and leave quickly. Why is only this one lingering in vain?  Be merciful towards him, just once. Meet him in the Masjid. Then, he will also leave quickly, after asking the question in his heart”. “Shama, the infant’s spume has not yet even dried on your lips. If Allah’s grace is not with him, what can I do for him? If he does not have an indebtedness of Allahmiya, can anyone climb (the steps of) the Masjid! The Fakir’s actions are beyond understanding. And I have no control over them.  So be it.

There is a narrow foot path beyond the Barvi well. Go and ask him clearly if he will walk and come there correctly”.

The Haji said: “However difficult it may be, I will walk correctly. But grant me a personal meeting, and let me sit near his feet”.

Listening to the answer from Shama, Baba said,

“Ask him further: Four times forty thousand rupees, will you give to me?”

When Madhavrao gave him this message, the Haji said: “What are you asking? If he asks, I will give forty lakhs! Where lays the question of thousands! ”

Listening to this answer, Baba said:

“Ask him. To-day we have a desire to slaughter a goat in our Masjid. What part of the meat, do you wish? Would he like bones with flesh, haunch or testicles? Go and ask that old man, what he definitely wants”.

Madhavrao related in detail to the Haji whatever Baba had said.

Haji emphatically said: “I need nothing of all that. Give me whatever he wishes. But I have only one desire. If I only get a morsel from the kolamba, I will have attained my object and my well-being”.

Madhavrao returned with this response from the Haji. While he was presenting this statement, Baba became wild with anger immediately. Picking up the kolamba and the water pot in his own hands he threw them out of the door. Biting his hand noisily, he came near the Haji. Holding his kafni with both hands and lifting it up, he stood in front of the Haji and said:

“What do you think yourself to be? Are you boasting in front of me?  You are giving yourself airs because of your age! Is that the way you recite the Koran! You are vain because you have done the pilgrimage to Mecca! But you do not realize who I am! ”

In this manner he was reproached! Using unspeakable words! The Haji was dumbfounded. Baba then turned back. While entering the courtyard of the Masjid, he saw the gardener’s wife selling mangoes. He purchased all the baskets and sent them immediately to the Haji. In the same way, he turned back immediately, and went again towards that Haji. He took out Rs. 55/- from the pocket and counted them on his (Haji’s) hands. Thereafter, there developed affection. The Haji was invited to eat and both of them forgot all the past. The Haji was delightfully blissful. Then he left and frequently came again. He took full pleasure in Baba’s affection. Then Baba gave him gifts of monies, from time to time.

Meaning behind this story:

We can learn so much from this story.

Baba said “There is a narrow foot path beyond the Barvi well. Go and ask him clearly if he will walk and come there correctly”.                                                     

There is no such thing as Barvi well physically but it could be the means of Sadhana (practice) and narrow path means treading the path of austerity.          

They can include Samadamadhi Shat sampatti. They are the six virtues:  (a)Sama: Quietude in holding the mind steadily on the object of attention. (b)Dama: Control—mastering of the powers of perception and of action, holding them from running away. (c) Uparati: Cessation from leaning on outer things and external objects. (d) Titiksha: Endurance of afflictions without rebelling against them and without lamentation or grumbling. (e)Shraddha: Faith or firm conviction of the truth about the soul, the science of the soul and the Teachers of that science. (f)Samadhana: Self-settled ness in the Pure Eternal in an increasing measure till permanency therein is attained.

Viveka is discrimination—discernment between the Eternal and the non-eternal. These two are not distant, somewhere far away, but here, near at hand. Both the Eternal and the non-eternal envelop everything, and we have to discriminate between them in eating and drinking, in waking and sleeping, in all the affairs of life.

Vairagya is dispassion or desirelessness, and freedom from self-indulgence. When we indulge the self of sense we follow the non-eternal; when we free ourselves from the senses it is because the Eternal has been glimpsed, however dimly.

Mumukshatavam - Desire to be free from birth death cycle.

In this process we need to control the mind and make it still, have patience for Guru’s grace and move towards the ultimate goal.

Next question was:  “Ask him further: Four times forty thousand rupees, will you give to me?”

Baba is asking here purity of faculty of mind (Mind, Buddhi, Chitta and Ahankara). If we can annihilate these four then we can experience self realization.

The third question was:  “Ask him. To-day we have a desire to slaughter a goat in our Masjid. What part of the meat, do you wish? Would he like bones with flesh, haunch or testicles? Go and ask that old man, what he definitely wants”.

He wanted to test him to see whether he is really interested in worldly activities with a passion. Bones with marrow indicates the creation. Bone marrow is responsible for the birth of so many cells in the body. When we become dispassionate about these worldly objects, we become eligible to walk this path. We can have so many pilgrimages under our belt, it does not matter. We need to purify our mind.    

Guru keeps us straight with his harsh words, so that he can get rid of some bad tendencies from our psyche. In the end Baba gave Falke mangoes which indicate auspiciousness and Rs. 55. This denotes the 5 qualities that he needs to acquire Knowledge of Self. We should never misunderstand this as Guru getting angry at us. In reality this is a blessing. We should never leave the feet of Guru. We have to learn to live with out this egotism and we have to humble.

OM SAI RAM!